อย่าทิ้งหัวใจคุณไว้กับอดีต อย่าคิดว่าไม่มีพรุ่งนี้ อย่าลืมบทเรียนของเมื่อวาน จงปล่อยให้ชีวิตดำเนินต่อไป

ความรัก กับ บุพเพสันนิวาสและเนื้อคู่

พระพุทธเจ้ายังเคยตรัสว่า ความรักจะเกิดขึ้นได้ก็ด้วยเหตุสองประการ ประการแรกคือ
เคยอยู่ร่วมกันมาในอดีตชาติ ……. ประการที่สองคือชาตินี้ได้เกื้อกูลกัน นั่นแหละความรักอย่างลึกซึ้ง
ถึงจะเกิดได้ ......คู่หญิงชายนั้นมีหลายแบบ หากหันมาใส่ใจกับคำว่า ‘คู่บุญ’ และ ‘คู่บาป’ แทน
เพราะคนเราทำบุญทำบาปสลับกันได้... ไม่มีใครทำบุญทำบาปร่วมกันอย่างใดอย่างหนึ่งได้ตลอดไป .....
คู่บุญ อาจมายถึงคู่ที่ร่วมทำบุญกันมา มากกว่าร่วมทำบาป ……ส่วนคู่บาปก็อาจหมายถึง
คู่ที่ร่วมทำบาปกันมากกว่าร่วมทำบุญ ...... ถ้าต้องตาเมื่อเห็น …… ถ้าเย็นใจเมื่อใกล้ .....อันนั้นก็เป็น
คะแนนทางความรู้สึกด้านดีชั้นแรก …… ต่อเมื่อมีความผูกพันผ่านเหตุการณ์ดีร้าย หรือที่เรียกง่ายๆว่าร่วมทุกข์
ร่วมสุขด้วยกันตรงนั้นค่อยเป็นคะแนนสะสมในชั้นต่อๆมา กระทั่งปักใจเชื่อได้ว่าเป็นคู่บุญกันจริงๆ …….

ความรู้สึกด้านดีชั้นแรกในระยะแรกพบสบตานั้น เป็นผลบุญจากการอยู่ร่วมกันมาก่อนในอดีตชาติ
ส่วนการร่วมทุกข์ร่วมสุขผ่านเหตุการณ์ดีร้ายต่างๆมาด้วยกัน เป็นบุญใหม่ที่เกิดจากการเกื้อกูลในปัจจุบันชาติ
พระพุทธเจ้าตรัสว่าความรักจะเกิดขึ้นไม่ได้หากปราศจากเหตุปัจจัยทั้งอดีตและปัจจุบันประกอบกัน
( เหตุปัจจุบันน่าจะมีความสำคัญมากกว่าและก็เป็นเหตุให้ต้องแยกจากกันไป มีให้เห็นมากมาย)
(ไม่ว่าจะเป็นของเก่าหรือของใหม่ บุญที่สร้าง ‘คู่บุญ’ ขึ้นมาจะเหมือนๆกัน พระพุทธเจ้าตรัสแสดงไว้ได้แก่

๑) มี ศรัทธา ไปในแนวทางเดียวกัน เช่นถือศาสดาองค์เดียวกัน เชื่อหรือไม่เชื่อเรื่องกรรมวิบากด้วยกัน
เชื่อว่าโลกกลมหรือโลกแบนเหมือนๆกัน ....เชื่อแนวทางในการดำรงชีวิตรูปแบบเดียวกัน เป็นต้น
เมื่อศรัทธาไม่ตรงกัน ....ก็คุยเรื่องไม่ตรงกัน เมื่อคุยเรื่องไม่ตรงกันก็คุยกันได้ไม่นาน เมื่อคุยกันได้ไม่นานก็เบื่อกันเร็ว
อันนี้คือความจริงที่เกิดขึ้นกับทุกรูปนาม ไม่จำเพาะเฉพาะคู่รักเท่านั้น ..... ขนาดเพื่อนกันแต่เชื่อไม่เหมือนกัน
ยังยากที่จะเป็นเพื่อนสนิทเลยครับ ....ศรัทธาที่ร่วมกันปลูกฝังให้มั่นคงย่อมทำหน้าที่สร้างสายตาที่มอง
ไปในทิศเดียวกัน .....ไม่ก่อความรู้สึกเป็นอื่นจากกัน

๒) มี ศีล อันเป็นเครื่องหอมทางใจเสมอกัน คือมีความคิดงดเว้นข้อประพฤติผิดแบบเดียวกัน.... เป็นเหตุให้
ไม่รังเกียจหรือหมั่นไส้กัน..... พรานหนุ่มกับ พรานสาว ทนกลิ่นอายฆ่าฟันของกันและกันได้ .....
แต่ให้หมอศัลย์ที่มีรังสีช่วยชีวิตมาเป็นคู่ผัวตัวเมียกับมือปืนร้อยศพที่ทะมึนด้วยรังสีเอาชีวิต อย่างไรก็คงทน
กลิ่นอายที่เป็นตรงข้ามของกันและกันไม่ไหวและนั่นก็เช่นเดียวกัน ...ถ้าฝ่ายหนึ่งเจ้าชู้ ...ร้อยลิ้นกะลาวน ...
สำส่อนไปเรื่อยโดยไม่สนใจความสกปรกหมกมุ่น ...ย่อมน่ารังเกียจยิ่งสำหรับคนใจซื่อถือความสะอาด
ผัวเดียวเมียเดียว..... ศีลที่ร่วมรักษาให้บริสุทธิ์ดีแล้วย่อมทำหน้าที่ สร้างความอบอุ่นเชื่อมั่น
ในกันและกัน .....สนิทใจ ไว้วางใจกันเป็นมั่นเหมาะ

๓) มี จาคะ อันเป็นวิธีคิดแบ่งปันเสมอกัน อย่างน้อยต้องเป็นผู้ให้ซึ่งกันและกัน
ในทางใดทางหนึ่ง ไม่ใช่มีแต่ฝ่ายหนึ่งคิดอยู่ข้างเดียว อีกฝ่ายเอาเปรียบตลอด เช่นอีกฝ่ายสละเงินให้ใช้
อีกฝ่ายสละแรงปรนนิบัติ เป็นต้น การเอารัดเอาเปรียบเกิดจากจาคะที่ไม่เสมอกันเป็นมูล ยิ่งหากต่างฝ่าย
ต่างคิดเจือจานคนอื่น เห็นข้าวของอะไรไม่ใช้แล้วก็คิดตรงกันว่าน่าบริจาคแก่คนที่เขาไม่มี ...

อย่างนี้ยิ่งไปกันได้ มีโอกาสร่วมบุญกันบ่อยๆ ยิ่งให้คนอื่นมากก็ยิ่งได้ความสุขในการสละมา
เสริมใยแก้วร้อยสัมพันธ์ให้กันแน่นแฟ้นขึ้น จาคะที่ร่วมกันยินดีโดยพร้อมเพรียงย่อมก่อความรู้สึกซึ้งใจ
อย่างใหญ่ เหมือนอยู่ด้วยกันจะเป็นที่พึ่งให้กัน ปลอดภัยร่วมกัน ประคับประคองกัน ไม่มีวันล้มพร้อมกัน .....

๔) มี ปัญญา เสมอกัน กล่าวทางโลกคือคุยกันรู้เรื่อง กล่าวทางธรรมคือมีระดับการเห็นตามจริง
ใกล้เคียงกัน หรืออย่างน้อยเป็นไปไปในทางเดียวกัน ไม่ใช่พูดคนละภาษา ฝ่ายหนึ่งทำก่อนคิด
อีกฝ่ายคิดก่อนทำ หรือฝ่ายหนึ่งเอาอารมณ์พูด อีกฝ่ายพูดด้วยสติปัญญา หรือฝ่ายหนึ่งเห็นชัดว่า
อะไรๆไม่เที่ยง ความยึดมั่นถือมั่นเหลือน้อย มั่นเป็นเรื่องเป็นราวใหญ่โต ก็คงนึก ปัญญาที่ร่วม
เสริมส่งกันและกันย่อมทำหน้าที่สร้างความร่าเริงในการสนทนา ……..

หากอดีตกาลคุณเคยครองเรือนกับผู้มีบุญเสมอกันทั้ง ๔ ข้อ (อาจหย่อนนิดหย่อนหน่อยได้)
ขอเพียงได้มาพบกันในชาตินี้ …… ก็จะเกิดแรงดึงดูดที่ก่อความรู้สึกแสนดีอย่างประหลาด เหมือนเข้ากัน
ได้ทุกอย่าง เหมือนเห็นกันได้ทุกแง่มุมด้วยความเข้าใจกระจ่าง และขอเพียงเกื้อกูลกันนิดๆหน่อยๆ

เช่น ……. ฝ่ายหนึ่งมาถามทาง อีกฝ่ายบอกทางให้ท่านี้ก็จะเกิดแรงปฏิพัทธ์ขึ้นอย่างรุนแรง
ชนิดที่ฝ่ายชาย (ซึ่งมีธรรมชาติเป็นรุก) อาจยื่นข้อเสนอเดินพาไปส่ง และฝ่ายหญิงก็ตกลงรับข้อเสนอ
อย่างยินดีเต็มใจทันที แล้วการตกลงร่วมทางกันไปจนกว่าจะตายก็ติดตามมาอย่างรวดเร็ว …….

จากที่พระพุทธเจ้าท่านเคยตรัส.... ว่าหญิงชายจะพบกันทั้งชาตินี้และชาติหน้า ก็เพราะมีเหตุ
คือต่างฝ่ายต่างมีศรัทธา ศีล จาคะ และปัญญาเสมอกัน คำว่า "เสมอกัน".... นั้น อย่างน้อยที่สุดคือ
ร่วมยินดีไปในแนวความเชื่อเดียวกัน ......มีใจปรารถนาจะรักษาศีล ....มีใจอยากสละให้
และอย่างน้อยพูดภาษาเดียวกันรู้เรื่อง..... ไม่ใช่ว่าฝ่ายหนึ่งเสนอ..... อีกฝ่ายนอกจากไม่สนองแล้ว
ยังเอาแต่ขัดๆๆ

ทำไมต้องรักเธอ (Romantic version) - เอิ้น พิยะดา Duet with Remember

ความรัก... เมื่อมันเกิดขึ้นได้
มันก็ย่อมหมดลงได้เช่นกัน
ถ้าเรารู้ว่าความรักของเรากับเขา
...ใกล้จะหมดลง...
ถามว่า เราจะปล่อยให้มันหมดแล้วหมดเลย
หรือจะช่วยกัน เติมเต็มหัวใจ
ให้มันกลับมาเต็ม อีกครั้ง



ครั้งหนึ่งหัวใจของเราอาจว่างเปล่า
เราอาจเคยเป็นคนที่ไม่มีความรู้สึกใดๆ มาวิ่งวันอยู่ในหัวใจ
หลายคนอาจเคยใช้ชีวิตผ่านไปวันๆ จนเป็นเรื่องปกติ
แต่พอวันหนึ่ง เมื่อมีคนก้าวผ่านเข้ามาในหัวใจที่ว่างเปล่า
สิ่งที่เคยว่าง เคยโล่ง เคยไม่มีอะไร
กลับเป็นสิ่งที่ มีอะไรต่อมิอะไร เพิ่มเติมเข้ามา
นั่นคือความรู้สึกดีๆ ที่ถ่ายทอดจาก คนหนึ่ง ไปสู่ คนหนึ่ง
กลายมาเป็นความรักในเวลาต่อมา



แต่หลายคนมักจะพูดเสมอว่า
ความสุขมักผ่านไปเร็วเสมอ
เหมือนกับที่เราเองอาจไม่ทันได้รู้ตัวว่า
ความรัก...มันก็ค่อยๆ หมดลงได้เสมอ เช่นกัน
เวลาที่เราอิ่มเอมกับความสุขที่อยู่รอบกาย
เรามักไม่ทันนึกถึงความไม่แน่นอนที่อาจเกิดขึ้นได้
วันนี้รักกันมาก เรามีความสุขหยิบยื่นให้กันและกัน
ราวกับว่ามันไม่มีวันหมด หากเหตุการณ์เกิดขึ้นในวันพรุ่งนี้
ไม่เหมือนเดิมล่ะ จะทำยังไง



การยอมแพ้...ไมใช่ทางออก
การดื้อดึงที่จะรักษาความรักเอาไว้...ก็ไม่ใช่การฝืน
หากเราทำทุกอย่างเพื่อให้ความรักที่เคยมุ่งหน้าไปผิดทาง
กลับมาเข้าที่เข้าทางได้เหมือนเดิม
นั่นต่างหากคือสิ่งที่ดีที่สุด ที่เราควรช่วยกันทำ



เติมความรัก...ไม่ยากหรอก
เพราะทุกคนต่างก็เคยทำมาแล้ว
แค่ทำเหมือนตอนแรกๆ ที่รู้สึกดีๆ ต่อกัน
อะไรที่เคยทำให้เขาแล้วเรามีความสุข นั่นแหละคือสิ่งที่จะเติมเต็ม
บางคนมีความสุขง่ายๆ เพียงแค่มีใครสักคนมาทำสิ่งเล็กๆ น้อยๆ ให้
ไม่ต้องทำอะไรที่ยิ่งใหญ่
เลือกทำสิ่งเล็กๆ น้อยๆ ที่เขาพอใจ...แค่นี้ก็เป็นจุดเริ่มต้นดีๆ
ที่จะเติมเต็มความรักให้กลับมาสดใสเหมือนเดิม



อย่าปล่อยให้ความรักมันค่อยๆ หมดลง...
โดยที่เราไม่พยายามที่จะทำอะไรเลย
ลองย้อนถามตัวเองดูว่า...
สาเหตุที่สีของความรักมันจางลงนั้น เกิดจากอะไร
เราบ้างานมากไปหรือเปล่า?
เราสองคนมีเวลาเจอกันบ่อยๆ เหมือนช่วงแรกไหม
หนังเรื่องล่าสุดที่ดูด้วยกันคือเรื่องอะไร?
เคยไปเที่ยวไกลๆ ด้วยกันอีกไหม นับตั้งแต่คบกันเป็นแฟน



เมื่อรู้ตัวแล้ว ก็เท่ากับรู้วิธีที่แต่ละคนจะเติมความรักของตัวเอง
การปล่อยให้ความเร่งรีบในชีวิตประจำวัน
มาเบียดบังเวลาที่จะเอาใจใส่กันเป็นเรื่องอันตราย
อย่าคิดว่า ไม่เป็นไรหรอก
เขาไม่คิดมากหรอก
เพราะถ้าวันหนึ่งเขาเกิดเบื่อขึ้นมา...
จนความรักของเขาที่มีต่อเรา
ลดปริมาณลง มันอาจสายเกินไปที่จะไปตามแก้ทีหลัง



หัวใจคนมันบอบบางกว่าที่คิด
อย่าปล่อยให้หัวใจมันว่างเปล่า เพราะขาดคนดูแล
เอาใจใส่กันเยอะ
เติมเต็มสิ่งดีๆ ให้กันบ่อยๆ
เพียงแค่นี้...ความรักระหว่างเรา
ก็ยังจะ เต็ม อยู่ในหัวใจของเขาตลอดไป

หนังสือ ศ.ดร.นายแพทย์วิทยา นาควัชระ เช่น โอโซนความสุข วันนี้ เราอาจรู้สึกผูกพันต่อสิ่งหนึ่ง จนคิดว่าเราขาดไม่ได้... แต่เวลาจะทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนแปลงไป สักวันเราจะรู้ว่า สิ่งที่เราผูกพันในวันนี้ เป็นแค่ส่วนหนึ่งที่เติมชีวิตเรา ไม่ใช่ทั้งหมดของชีวิต วันหนึ่ง หากเรามีโอกาส ได้เจอสิ่งที่ถูกใจสิ่งใหม่ ที่เราคิดว่าเราพึงใจ.. ปรารถนา..ต้องการ.. ขาดไม่ได้ เราก็จะเริ่มผูกพัน กับสิ่งใหม่ได้ในเวลาไม่นานนัก

ความแตกต่างระหว่าง รัก กับ ชอบ ...

ต่อหน้าคนที่คุณรักหัวใจคุณเต้นรัว

ต่อหน้าคนที่คุณชอบคุณรู้สึกมีความสุข

ต่อหน้าคนที่คุณรักฤดูหนาวเป็นเหมือนฤดูใบไม้ผลิ

ต่อหน้าคนที่คุณชอบฤดูหนาวเป็นฤดูหนาวที่งดงาม

ถ้าคุณจ้องหน้าคนที่คุณรักคุณจะหน้าแดง

ถ้าคุณจ้องตาคนที่คุณชอบคุณจะยิ้มออกมา

ต่อหน้าคนที่คุณรักคุณไม่สามารถพูดทุกสิ่งในใจคุณได้

ต่อหน้าคนที่คุณชอบคุณทำได้

ต่อหน้าคนที่คุณรักคุณจะเขินอาย

ต่อหน้าคนที่คุณชอบคุณเปิดเผยความเป็นคุณได้

คนที่คุณรักมักเข้ามาอยู่ในใจคุณทุก 2 นาที คุณไม่สามารถสบตาคนที่คุณรักตรงๆได้

แต่คุณยิ้มและสบตาคนที่คุณชอบตรงๆได้

เมื่อคนที่คุณรักร้องไห้คุณจะร้องไห้ไปกับเขา

แต่เมื่อคนที่คุณชอบร้องไห้คุณจะปลอบเขา

ความรู้สึกรักเริ่มต้นจากดวงตา

ความรู้สึกชอบเริ่มต้นที่หู

ฉะนั้นถ้าคุณจะเลิกชอบคนที่คุณชอบก็แค่ปิดหูของคุณเท่านั้นก็พอ

แต่ถ้าคุณพยายามจะปิดตา รักจะกลายเป็นนํ้าตา

และเมื่อคุณเปิดตาขึ้นอีกครั้ง คุณก็จะได้รู้ว่า สิ่งที่คุณเสียไปคือคนที่คุณรักมากที่สุด